DAISY STORIES TURKISH

DAISY, OPAL
AND ARRANGER STORIES
  
Short stories in English translated into many languages in a convenient parallel text format to help you learn them more quickly and easily.

TRANSLATED INTO:
 

AFRIKAANS
The Search for Lorna 
Daisy Macbeth
The Surprise
The Nightwatch
A Nice Little Trip

The Bookworm

A Matter of Justice

ALBANIAN
The Search for Lorna
The Surprise
Daisy Macbeth
A Nice Little Trip
The Nightwatch
The Oak
The Bookworm

ARABIC
The Search for Lorna 
The Surprise
1
The Surprise 2
Daisy Macbeth

The Nightwatch
A Nice Little Trip

BENGALI
The Surprise

BOSNIAN
The Search for Lorna
The Surprise

BRAZILIAN
The Search for Lorna
The Surprise
The Bookworm
The Wedding

BULGARIAN
The Search for Lorna

The Surprise
Daisy Macbeth
A Nice Little Trip
The Nightwatch

CHINESE
The Search for Lorna
The Surprise
The Bookworm
ARRANGER STORIES
The Auction

CREOLE
The Search for Lorna 
The Surprise

Daisy Macbeth

CROATIAN
The Search for Lorna
The Surprise

CZECH
The Search for Lorna 
The Surprise

Daisy Macbeth
The Nightwatch
A Nice Little Trip
The Bookworm
The Oak
Imogen
The Green Lodge
A Matter of Justice

DANISH
The Search for Lorna
The Surprise
Daisy Macbeth
The Nightwatch
A Nice Little Trip
The Bookworm

The Oak

DUTCH
The Search for Lorna
The Surprise
Daisy Macbeth
The Nightwatch

The Bookworm

ESPERANTO
The Search for Lorna
Daisy Macbeth
The Surprise
The Nightwatch

FINNISH
The Search for Lorna 
The Surprise

The Nightwatch

FRENCH
The Search for Lorna
The Surprise
The Nightwatch
A Nice Little Trip
The Bookworm
The Oak
Imogen

GERMAN
The Search for Lorna
Daisy Macbeth
The Surprise
The Nightwatch
A Nice Little Trip
The Bookworm

ARRANGER STORIES
The Auction

GREEK
The Search for Lorna
Daisy Macbeth
The Surprise
The Nightwatch mp3
A Nice Little Trip mp3
The Bookworm mp3
ARRANGER STORIES
The Auction

HEBREW
The Search for Lorna
The Surprise

Daisy Macbeth

The Nightwatch

A Nice Little Trip

HINDI
The Search For Lorna
The Surprise

HUNGARIAN
The Search for Lorna
The Surprise
Daisy Macbeth

The Nightwatch
A Nice Little Trip
The Bookworm

INDONESIAN
The Search for Lorna
The Surprise
Daisy Macbeth
A Nice Little Trip

ITALIAN
The Search For Lorna
The Surprise
Daisy Macbeth
The Nightwatch
A Nice Little Trip
The Bookworm
The Oak
Imogen
The Mystery of
Green Lodge

A Matter of Justice

JAPANESE
The Search For Lorna
The Surprise
Daisy Macbeth

KOREAN
The Search for Lorna
The Surprise
Daisy Macbeth
The Nightwatch
A Nice Little Trip
The Bookworm

The Oak
Imogen

LUGANDA
The language spoken
in Uganda
The Search for Lorna
The Surprise

MONGOLIAN
The Search for Lorna
 
The Oak  

NORWEGIAN
The Search for Lorna


POLISH
The search for Lorna
The Surprise
Daisy Macbeth
The Nightwatch

The Oak 1
The Oak 2
The Bookworm
A Nice Little Trip
The Mystery of
Green Lodge

The Wedding
A Matter of Justice
ARRANGER STORIES
The River Mist
The Auction

PORTUGUESE
The Search for Lorna
The Surprise

ROMANIAN
The Search for Lorna
The Surprise

RUSSIAN
The Search for Lorna 1

The Search for Lorna 2
The Surprise
The Nightwatch 1

The Nightwatch 2
Daisy Macbeth
The Oak

SERBIAN
The Nightwatch
The Oak

SPANISH
The Search for Lorna
The Surprise
Daisy Macbeth

The Nightwatch
A Nice Little Trip
The Bookworm

The Oak
Imogen
The Mystery of
Green Lodge

The Wedding 1
The Wedding 2
A Matter of Justice 1
A Matter of Justice 2
The Serial Killer
ARRANGER STORIES
The Auction
The River Mist
OPAL STORIES
Upside Down

SWEDISH
The Search for Lorna 1

The Search for Lorna 2
The Surprise
Daisy Macbeth
The Nightwatch

The Bookworm

THAI
The Nightwatch
A Nice Little Trip
The Bookworm

Daisy Macbeth

TURKISH
The Search for Lorna
The Surprise
Daisy Macbeth
The Nightwatch
A Nice Little Trip
The Bookworm
The Mumbling Man

UKRAINIAN
The Search for Lorna
Daisy Macbeth

URDU
The Search for Lorna

VENETO 

The Search for Lorna

YORUBA
The Search for Lorna
The Surprise
The Nightwatch

ZULU
The Search for Lorna

 

CLICK OR TOUCH FOR THE  
THE MUMBLING MAN

THE DAISY STORIES by Crystal Jones ©
1995-2016
.Translation by:
Dr. METİN YURTBAŞI  • Email: metinyurtbasi@yahoo.com
WITH A VERY BIG THANK YOU FROM THE LONWEB TEAM!

MIRILDAYAN DELİKANLI

THE MUMBLING MAN

Daisy tedirgindi. Çantasından bir resim çıkardı.

Daisy was worried. She pulled a photo out of her bag.

Bu, sarı saçlı, solgun yüzlü,  bunalımlı bir gencin resmiydi.

It was of a fair-haired rather depressed-looking youth.

Bay ve Bayan Forster  17 yaşındaki bu delikanlı hakkında kendisiyle görüşmüşlerdi.

She had interviewed his parents, Mr. and Mrs. Forster, about their seventeen-year-old son Andy.

Bir sabah, sırt çantasına koyduğu bir kaç elbiseyle evden ayrılmış, bir daha da kendilerini hiç aramamıştı.

He had walked out one day with a few clothes in a rucksack and hadn’t communicated with them again.

Bu delikanlıyı polis bulamadığına göre Daisy nasıl bulacaktı?

How on earth was she to find this young man if the police hadn’t managed to?

Daisy’nin arkadaşı Sonia, kendisine telefon ediyor ve “Haydi, yarın deniz kenarına gidelim” diyordu.

“Let’s go to the seaside tomorrow for the day, Daisy,” This was Daisy’s friend Sonia speaking over the telephone.

Sonia iki yıldır yerel bir gazetede çalışıyordu, ama Londra’da bir iş bulmayı çok istiyordu.

She had been working for a local newspaper for the last two years but yearned to find a job in London.

Daisy “Olur, hem biraz denizde yanarız hem de taze morina balığıyla patates kızartması yeriz” dedi. Daisy Hamilton, özel dedektifti. Uzun zamandır bir gün bile dinlenmemişti. Birkaç saatliğine işten soluk alma fikri çok hoşuna gitti. 

“Oh yes, and we can get a tan and eat really fresh cod and chips!” Daisy Hamilton, private investigator who hadn’t had a day off for some time rejoiced at the thought of getting away from it all, if only for a few hours.

İki arkadaş günlük meşguliyetleri, erkekler ve işleri hakkında sohbet ettiler.

The two friends had been moaning over the phone about life, men and work.

Sonia arkadaşına “Benim arabamla gideriz, benzin parasını paylaşırız” diye önerdi.

“We can go halves on the petrol - shall we go in my car?” suggested Sonia.

Sonia’nın ailesi varlıklıydı, ama kendisi çok özgür bir kadındı.

She was a very independent young woman notwithstanding she came from a well-to-do family.

Neyse ertesi gün saat altı buçukta buluşmaya karar verdiler. 

So it was decided to leave at six-thirty the next morning.

Güneş gözlükleri, güneş koruyucu kremleri ve renkli plaj giysileri ile donanan bu iki kadın Kingsbourne’a yapacakları gezi için yola çıktılar. 

Armed with sunglasses, sun-cream and colourful seaside clothes the two women set off on their trip to Kingsbourne.

Sonia yirmi sekiz

yaşında, uzun siyah saçlı, mavi gözlü çekici bir kadındı.

Sonia was an attractive young woman of twenty-eight with long black hair and blue eyes.

Kendine uygun bir erkek arkadaşı bir türlü bulamamıştı ve daima Daisy’ye telefonda başına gelen en son felaketten söz ederdi.

She never seemed to pick the right boy-friend and was always telephoning Daisy about her latest disaster.

Kingsbourne’a geldiklerinde, gösterge panelindeki kırmızı ışığın yanıp söndüğünü farkettiler.

Just as they were arriving at Kingsbourne they noticed a red light flickering on the dashboard.

Sonia “Yağ ölçeri sinyal veriyor, oysa daha birkaç gün önce doldurmuştum.” diye mırıldandı.

“That should be the oil gauge. But I had oil put in only a few days ago!” Sonia reasoned.

Hanımların her ikisi de pek makinelerden anlamıyordu.

Neither of the two women was very mechanically minded.

Daisy, ön koltuğun üstündeki aynada makyajını düzeltirken “Hemen bir araba tamircisine gitmeliyiz” derken

“Let’s find a garage as quickly as possible,” said Daisy, adjusting her make-up with the aid of the lighted mirror in front of the passenger’s seat.

arkadaşı “Bak, şu süpermarketin karşısında bir tamirci var” diye gösterdi. 

“Look, there’s one over there - opposite the supermarket.”

Tamirci arabanın kaportasını kaldırıp yağ deposunu kontrol edince, “Üzgünüm, hanımefendi deponuz delinmiş olmal; arabanız hayli eskimiş. Böyle şeylerin olması doğaldır” dedi. 

“Sorry Miss, but there must be a hole in the oil tank. Your car is pretty old - and you have to expect these things, you know,” judged the garage owner after lifting up the bonnet and checking the oil level.

 

 Tamirci pek genç biri değildi; nazik ve güvenilir bir insana benziyordu.

He was not very young but looked a kind and reliable person.

“Üzülmeyin hanımefendi,” dedi, “deponuz delinmiş bile olsa ben onu lehimlerim. Sadece biraz zaman alır.

“Don’t you worry Miss. If there’s a hole in the oil tank I can solder it. It’ll take a while, though.

Siz de o arada biraz eğlenirsiniz. Sahil buradan yirmi dakikalık yürüme mesafesinde.

You go off and enjoy yourselves for the day. The sea front is a twenty minute walk from here.

Yalnız saat altıdan önce uğrayıp arabanızı almanız gerek. 

The only thing is, you’ll have to pick the car up again before I close at six o’clock.”

Her iki kadın da rahatladılar. 

Both women were relieved.

“Bu harika! Çok teşekkür ederiz. Görüşmek üzere, o zaman” dediler. 

“That’s marvellous. Thanks very much. See you later then.”

Artık Sonya ile Daisy günün zevkini çıkarabileceklerdi.

Now Sonia and Daisy were free to enjoy the day.

 Daisy, “İyi ki şapkalarımızı yanımıza almışız; bugün hava hayli sıcak olacağa benziyor” dedi.

“Good job we’ve put our sun hats on. It’s going to be a scorcher today,” Daisy observed.

Deniz kenarına gelmek için Daisy ile Sonia birçok eflatun, menekşe rengi ve sarı çiçeklerin bulunduğu güzel, yeşil bir parkın içinden yürümek zorunda kaldılar.

In order to arrive at the sea front Daisy and Sonia had to walk through a pleasant green park with lots of mauve, purple and yellow flowers growing in it.

İnsanlar parkta sıralarda oturuyorlar, çocuklar da otların üzerinde oynuyorlardı. 

People sat about on the park benches enjoying the sun and children were playing on the grass.

Daisy, birden kocaman bir sıcak hava balonunun yanında kuyruktan bekleyen insanları göstererek “Şuraya Bak!” diye haykırdı.

“Look!” exclaimed Daisy pointing to a queue of people waiting alongside an air balloon.

Bilet satan bir adam bağırıyordu: “Hayatınızın deneyimi için bir kişi daha var mı?” 

“Any more for the experience of a life-time?” shouted a man selling tickets for the air balloon.

Sonia maceraya çok düşkündü. “Haydi Daisy, gel bakalım nasıl bir şeymiş!” dedi.

Sonia was very adventurous. “Come on Daisy, let’s see what it feels like!”

Birkaç dakika içinde Daisy ile Sonia parkta gökyüzünden aşağıya ellerini sallıyordu. Az sonra da Kingsbourne kasabası ve uzun sahil şeridi ve kenardaki ufak dükkanları görebiliyorlardı.

Within minutes Daisy and Sonia were waving from high up at the people walking about in the park, and soon they could see the town of Kingsbourne and the long strip of sea shore with rows of small shops along it.

Daisy kazağını üzerine giyerken “Demek ki böyle bir şeymiş” diye yorum yaptı.

“So that’s what it feels like, it gets colder as you go up,” commented Daisy as she put her cardigan on.

“80 günde devrialem kahramanı Phileas Fogg’ın işi bayağı zormuş; ben bununla çok uzaklara gitmek istemem doğrusu” dedi.

“I wouldn’t care to travel far like this, Phileas Fogg must have had a hard time!”

Biraz sonra balondan inen iki arkadaş yazın sıcağını iyice hissetmeye başlamışlardı. Doğruca sahile koştular. 

Soon after the two friends had got out of the air balloon they began to feel the summer heat again and made their way to the sea front.

Daisy ile Sonia yüzlerini, boyunlarını ve kollarını güneş kremine bularken “Burada hava harika, denizin mavisi ne kadar da güzel!”diye haykırdılar.

“Oh what fantastic fresh air there is here, and the sea’s so blue today!” Daisy and Sonia had plastered their faces, necks and arms with suncream.

Daisy “Şurada elinde şezlonglar olan bir adam var; 

“Look! There’s a man with the deckchairs.

elbiselerimizi nerede değiştireceğimiz ona soralım” dedi.

I’ll ask him about a place to change our clothes,” said Daisy.

Sonia “Unutma Daisy, güneşte çok fazla kalmamız uygun olmaz” diye hatırlattı. 

“Don’t forget, we’d better not exaggerate with the sun, Daisy,” advised Sonia.

“Haklısın. Geçen sefer nasıl yanmıştım da karnımın üstünde uyumak zorunda kalmıştım, hatırlıyor musun? Bu sefer öyle olmasın.” 

“You’re right. Do you remember when I got sunburnt and I had to sleep on my stomach? Never again.”

O korkunç deneyim aklına geldiğinde Daisy yüzünü buruşturdu. 

Daisy made a grimace remembering the terrible experience.

Elbiselerini çıkarıp bikinileri ile kaldıklarında Sonia haykırdı: “Haydi yüzelim, denize girmek için sabırsızlanıyorum.” 

Once outer clothes had been taken off and bikinis appeared, Sonia declared, “Let’s have a bathe, I can’t wait to get into the water.”

Su hoş bir şekilde sıcaktı ve tatile çıkan birkaç aile denizde keyifle yüzüyordu.  

The sea was gloriously warm and there were quite a few families on holiday enjoying themselves swimming about.

Biraz sonra güneş bulutların arkasında kaybolunca iki arkadaş şezlonglarının üzerine oturup kurulanmaya karar verdiler.  

After a while the sun disappeared behind some clouds and the two friends decided to sit in their deckchairs to dry off.

Sonra güneş tekrar ortaya çıktı.

Then the sun came out again.

Sonia “Sanırım gölgelik bir yer arasak iyi olur. Şu alışveriş merkezinde biraz vakit geçirelim mi?” diye önerdi. 

“I think we had better seek some shade. We could go over to the arcade and explore a bit.” Sonia suggested.

Daisy arkadaşına “Evet,” orada bir balık-patates tezgahı buluruz” diye hatırlattı. 

“Yes, and find a good fish and chip place!” Daisy reminded her friend.

Sonia “Lütfen şu sirkeyi bana uzatır mısın, patateslerimin üzerine ne kadar sirke döksem tadına doyamıyorum” dedi.

“Pass me the vinegar please, Sonia. I never seem to put enough on my chips,” said Daisy.

Sonia da, “Morina balığı ne kadar tazeymiş, değil mi?” diye başını salladı. 

“Isn’t the cod wonderfully fresh?” Sonia nodded.

Yemekten sonra kızlar kasabayı dolaşıp birkaç hatıra eşyası satın aldılar. 

After lunch the girls walked around town and bought a few odds and ends tourists love to buy.

Daisy birkaç güzel yeşil saç tokası aldı. Sonia da güzel saçları için mor renkte bir saç bandı aldı. 

Daisy found some nice green hairclips and Sonia a purple hairband for her lovely hair. 

Saat beşi çeyrek geçiyordu ki Sonia arabasını alma zamanı geldiğine karar verdi. 

At about five-fifteen Sonia decided she was going off to pick the car up early.

“Ne olur ne olmaz Daisy” dedi “son anda bir aksilikle karşılaşmayalım.” 

“You never know, Daisy, just in case there’s a hitch.

Sen burada dur ki giderken çantamı yanıma almak zorunda kalmayayım. 

You stay here so I won’t have to take my bag with me.

Sen biraz deniz havası al, ben arabayla buraya geleyim.” 

You can breathe in the sea air for an extra bit and I’ll pick you up here later.”

Daisy memnuniyetle kabul etti. Çünkü dalgaların kıyıya vuruşlarını izlemek çok hoşuna gidiyordu. 

Daisy agreed willingly as she loved to just watch the movement of the waves splashing the beach.

Daisy deniz kenarında, üzeri korumalı bir bankta rahat bir şekilde oturmuş, cebinden çıkardığı bir deftere biraz önce aklına gelen bir şeyleri yazıyordu. 

Daisy sat down in front of the sea on a sheltered bench, made herself comfortable and then pulled out her notebook to write down something she had just remembered.

 

 

Hemen yakınında oldukça yakışıklı, Afrikalıların özelliklerini taşıyan, kahverengi derili bir delikanlı oturuyordu.  

Nearby sat a rather good-looking young man with slight African features and a brownish skin.

Delikanlı, önünden biri geçtiğinde sanki bir şeyler mırıldanıyordu.

Every time somebody passed by, he seemed to mumble something.

Daisy “Acaba ne söylüyor?” diye merak etti.

“Whatever is he mumbling?” Daisy asked herself.

Kulaklarını dikti ve en son duyduğu sözleri sanki kavrar gibi oldu: “Bozuk paranız var mı?” “Bozuk paranız varsa biraz bana verebilir misiniz?” 

She strained her ears and made out the words at last: “Any change? Any spare change?”

Daisy şaşırmıştı. Çünkü delikanlının pek dilenciye benzer hali yoktu. 

Daisy was surprised because the young man didn’t really look the part.

Üzerinde bir tişört ile aşınmış bir kot pantolon vardı; öteki binlerce gençten hiç de farklı görünmüyordu.  

He was wearing a T-shirt and a pair of old jeans but he didn’t seem very different from thousands of other young men.

Daisy, delikanlının yaptığı şeyden utandığı için para dilenirken mırıldanır gibi konuştuğunu düşündü

She reasoned that although he was asking for money, he mumbled because he felt ashamed of what he was doing.

Bir çok kişi önünden geçerken onu duymuyormuş veya görmüyormuş gibi davranıyor ve yollarına devam ediyorlardı.

Many people just walked by pretending not to hear or see him and went on their way.

Birden iri yarı, göbeği sarkık bir adam sallana sallana yürüyerek geldi.  

Suddenly, a large flabby man waddled by.

Delikanlı cılız bir sesle tekrar “Bozuk paranız var mı, efendim?” diye söylendi. 

The young man repeated faintly, “Any change?

“Acaba bana verecek fazla paranız olur mu?” Tatil geçirmek için buraya gelmiş olan şişman adam kendisinden para istenmesinden çok kızdı ve ona öfkeyle bağırdı: 

Any spare change?” but the fat holidaymaker got very angry at being asked for money and shouted at him,

“İnsanları böyle rahatsız edeceğine git kendine bir iş bul.” 

“Get yourself a job instead of bothering people!”

Daisy, delikanlının adama kötü bir cevap vereceğinden endişe ediyordu. 

Daisy was afraid that the young man would react badly.

Ama tam tersine genç adam hiçbir şey söylemden tamamen sessiz kaldı. 

Instead he said nothing and remained completely serene.

“Merhaba, benim adım Daisy” dedi. İçindeki dedektiflik ruhu ortaya çıkmış ve şimdi bu delikanlı hakkında daha fazla bilgiler edinmeye çalışıyordu. 

“Hello, my name’s Daisy.” The private investigator in her had emerged and she wanted to know more about the young man.

Yüzünde doğal, kendine has bir tebessüm ve güven verici bir ifade vardı.

He had a natural engaging smile and a trustworthy expression.

“Benimki de Paul” diye cevap verdi. 

“Mine’s Paul,” he replied.

Daisy, “Bazı insanlar çok öfkeli davranıyor, değil mi?” diye sordu. 

“Some people are so angry, aren’t they?” Daisy said.

“Evet,” ama bilmiyorlar ki evsiz insanların iş bulması neredeyse imkansız. 

“Yes, but maybe they don’t know that for the homeless it’s almost impossible to get a job.

İş bulmak için insanın sabit bir evi olmalı; eğer evin yoksa iş de bulamazsın. İşin olmayınca da sabit ev için para kazanamazsın. 

To get one, you need a fixed residence and if you haven’t got one, you get no job and so no money to pay for a fixed residence!”

Daisy “İşin bu yönünü hiç düşünmemiştim” dedi. 

“I didn’t realise it was quite like that,” said Daisy.

“Dünyada yaşamak çok zor.”

“The world’s a difficult place to live in!”

Biraz sonra orta yaşlı, hayli dalgın bakışlı bir kadın geçti önlerinden. Üzerinde başka yaştan birine ait olduğu anlaşılan ve üzerinden dökülen garip, beyaz bir elbise vardı. Kadın “Merhaba Paul,” dedi. Sonra cevap beklemeden uzaklaşıp gitti.  

A middle-aged woman with a rather lost expression, wearing a strange white flowing dress from another age, walked past them saying, “Hello Paul,” without waiting for a reply and went on her way.

Biraz sonra genç görünümlü Asyalı bir turist geldi, kolunda bir fotoğraf makinesi vardı. 

A young-looking Asian tourist came by armed with a camera.

Paul her zamanki gibi kendisine “Bozuk paranız var mı, efendim?” diye mırıldandı. 

Paul mumbled his usual, “Any change, any spare change?”

Turist parası olmadığını, ama bir ATM aradığını söyledi. 

The tourist replied he had no money at all and was looking for a cash machine.

Paul arkalarındaki alışveriş merkezini göstererek ona, koridorun sonunda bir banka olduğunu söyledi. 

Paul pointed to the arcade behind them and told the man there was a bank at the end of it.

Turist kendisine teşekkür edip gitti; on dakika sonra elinde bir sterlinle döndü ve parayı Paul’a verdi. 

The tourist thanked him and ten minutes later reappeared with a pound for Paul.

Daisy Paul’ün ellerine ve tırnaklarına baktı ve evsiz barksız birinin nasıl bu kadar temiz olabileceğine şaşırdı. 

Daisy looked at Paul’s hands and nails and wondered how a homeless person could look so clean.

Sonra eğitimli biri gibi konuştuğunu farkederek bu delikanlının gençliğini nasıl geçirdiğini merak etti. 

She found he had a very educated accent and wondered what had happened to him during his young life.

Daisy evsiz barksız kimselerin, özellikle büyük şehirlerde ne kadar kötü durumda olduğunu iyi biliyordu. 

Daisy already knew that the situation of the homeless was disastrous - especially in huge cities.

New York, Londra, Milano gibi şehirlerin garlarındaki yığınla insanın halini görmüştü. 

She had seen streams of them in New York, London and in the Milan central railway station.

Daisy ona “Sosyal konutlara müracat ettin mi?” diye sordu.

“What about applying for a council house?” asked Daisy.

“Evet ama iki yıldan önce sıra gelmiyor” diye cevap verdi. 

“I have, but there’s already a waiting list of two years.”

“Belki ondan önce bir şeyler çıkar; bilemezsin ki” dedi Daisy. 

“You know, something else might come along before that. You never can tell.”

Paul bir an düşündü, “Mümkündür; umarım öyle olur” dedi.

Paul thought for a moment and replied, “I suppose it could. I hope so.”

Kendine özgü tebessümü ve yüzündeki güven dolu ifade Daisy’yi rahatlattı. 

His engaging smile and the trustworthy expression on his face made Daisy feel at ease.

İlgisi ve merakı şimdi daha da artmıştı. 

She wanted to know more about him.

“Sen burada mı doğdun?” diye sordu. 

 “Were you born here?” Daisy asked.

“Evet ama annemle babam Karayiplerden gelmişler.” 

“Yes, but my parents came from the West Indies.

Paul içini çekerek “Şimdi artık İngiltere’de değiller” dedi. 

Now they’re not here in Britain any more,” Paul sighed.

Daisy, “Merakımı bağışla, sen iyi bir okulda okumuşa benziyorsun; konuşmandan öyle anlaşılıyor” dedi. 

“If you don’t mind my saying so, you must have studied at a good school by the way you speak,” commented Daisy.

Paul gönül alıcı tebessümüyle tekrar güldü. 

Paul smiled his winning smile again.

“Evet, haklısın,” dedi, 

“Yes, you’re right!

“Güney sahillerinde özel bir okulda okudum. Denizi çok severim. 

I studied at a private school on the south coast, at the seaside. I love the sea.

Londra gibi büyük bir şehirde okuyamam; dikkatimi toplayamam” dedi. 

I find that when I’m in a big city like London I can’t read - I can’t concentrate.”

Derisi ıstakoz gibi yanmış insanlar dondurmalarını şapur şupur yalayarak neşeyle yeyip geçiyorlardı. 

Lobster-coloured people walked by happily munching ice-creams.

Daisy, “Evet seni çok iyi anlıyorum; bu temiz havayı teneffüs etmek çok harika bir şey” dedi. 

“Yes, I know what you mean,” said Daisy, “it’s wonderful breathing in this fresh air.

“İnsana hayatın zevkini tattırıyor; büyük şehirlerde yaşamak çok zor” diye karşılık verdi. 

It makes you feel alive. Big cities are hard places to live in.”

Daisy, Paul’ün hayatında çok kötü şeylerin olduğunu hissediyordu, ama öyle özel şeyleri kendisine sormanın uygun olmayacığını düşündü. 

Daisy had the sensation that something very bad had happened to Paul but didn’t think for a moment of asking him anything too private.

Paul sözlerine devam ederek “Ben Londra’da yaşarken vücudumda isilikler çıkıyor,

Paul went on, “I live in London – but I keep getting a rash there.

sanıyorum sinirden olacak, hiçbir şey iyi gelmiyor.” 

I suppose it’s of nervous origin and nothing seems to cure it.”

Daisy, Paul’e ufak bir şekerleme uzatarak “Klasik papatya bonbonu denedin mi?” dedi. 

“Have you tried the good old-fashioned camomile lotion?” said Daisy offering Paul a toffee.

“Evet, denedim; aslında bayağı iyi geliyor” dedi. 

“Yes I have, as a matter of fact, it seems to help.”

Daisy ile sohbet etmekten hoşlandığı anlaşılıyordu. 

He was clearly happy chatting with Daisy.

Sözlerine devamla, “Biliyor musun, her yerde şiddet çok fazla” dedi.

“You know,” he went on, “there’s a lot of violence on the streets.

“Sokaklar, uyuşturucu kullanıp, sarhoş olanlarla, hayatı boşlayanlarla dolu.” 

Many take to drugs or drink and just give up.”

Daisy, Paul’ü sıkıntılarından söz etmeye yönelttiği için üzülmüştü. 

Ama, ona eğer isterse durumunu düzeltebileceği söyledi.

Daisy was sorry to encourage Paul to talk about his troubles but reasoned that if he wanted to, he might feel better afterwards.

Daisy “burada insana hayat veren, ferahlatıcı bir hava var” dedi.   

“There’s such fresh bracing air here,” remarked Daisy.

Paul mutlu bir şekilde gülerek “Ne yazık ki bu sadece bir gün sürüyor” dedi. 

Paul smiled happily, “Unfortunately it’s only for the day.

Devam ederek “Arkadaşım Mike ile birlikte buraya iş yapmaya gelmiştik. Ama Mike bizi ortada bıraktı. Demin buradan geçip selam veren hanım vardı ya, işte onunla ikimizi. Mike birazdan gelip ikimizi de buradan götürecek.”  

My friend Mike, who had to come down here on business, dropped us off – that is, the lady who passed by a few minutes ago, and myself - and he’s picking us up later.”

Daisy biraz düşündükten sonra “Hiç fotomodellik yapmayı düşündün mü?” diye sordu kendisine. 

Daisy hesitated a moment and then said, “Have you ever thought of trying to get a job as a photographic model?

“Fotojenik misin bilmem ama, deneyebilirsin. Çünkü filmlerin kalabalık sahnelerinde figüranlara ihtiyaçları olur.” 

I don’t know if you’re photogenic or not. But you could try. Or apply when they want extras for crowd scenes in a film!”

Paul inanmaz bir tarzda gülümsedi. 

Paul smiled in a disbelieving way.

“Ben mi? Ama ben yakışıklı filan değilim ki.”  

“Me? - but I’m not good-looking or anything.”

Daisy, “Bugünlerde sadece yakışıklı erkekleri aramıyorlar” 

“Nowadays they don’t always look for just wonderful-looking men,” said Daisy.

“Bazen, değişik özellikleri olan insanlara ihtiyaç duyuyorlar. 

“Sometimes they need people with certain physical characteristics.

Mesela herhangi bir tür ürünü satın almak isteyen birini arayabilirler.” 

You know - a person who looks like someone who would buy a certain type of product...”

Paul düşünceye daldı. 

Paul looked thoughtful.

Sanki birden bir rüzgar çıkmıştı. Daisy çantasını açıp içinden bir kazak çıkardı. Oradaki bir fotoğraf elinden kayıp yere düştü. 

Daisy opened her bag to pull out her cardigan, as it had become a bit windy, and the photograph she kept in it fell to the ground.

Rüzgar tam resmi oradan sürüklüyordu ki Paul fırlayıp hemen onu yakalayabildi.  

The wind was carrying it away but Paul jumped up and managed to rescue it.

Resmi Daisy’ye hemen geri vereceğine bir süre elinde tutarak resimdeki gence daldı. 

Instead of giving it back to Daisy immediately, he stared at it for a while.

Paul “Sanki bu şahsı ben bir yerden tanıyorum” dedi. “Senin arkadaşın mı?” 

“You know, I think I have seen this person somewhere. Is he a friend of yours?”

Daisy şaşkınlığını üzerinden attıktan sonra cevap verdi: “Hayır, daha on yedi yaşında, kaybolmuş.” 

Daisy overcame her surprise and replied, “No, he’s only seventeen and he’s gone missing.”

Paul, “Öyle görünüyor ki, bu delikanlı kendisini kaybettirmiş olmalı” dedi ve sordu: “Peki şimdi sokaklarda mı?” 

“He looks like a person who has lost himself,” Paul remarked, “Is this young man on the streets?”

Daisy “Bilmiyoruz” diye cevap verdi. 

“We don’t know,” answered Daisy.

“Ben özel dedektifim ve bu gencin kaybolması üzerinde çalışıyorum.” 

“I’m a private detective and I’m working on his disappearance.

Adı Andy Forster. Yani onu bir yerde gördün sen, değil mi? 

His name is Andy Forster. But you think you’ve seen him somewhere?”

“Sanıyorum onu hatırlıyorum. Sanki Regent’s Park’ta hayvanat bahçesinde görmüş olacağım. Biraz düşünmem lazım. Bu resmi bana verir misin?” 

“I seem to remember him. Was it in Regent’s Park near the zoo? I’ll have to think about it. Look, can you give me this photo?

Bir arkaşım var ona göstereceğim. Kendisi hiçbir yerde birkaç geceden fazla kalmaz; bir sürü insanla karşılaşır. 

I’ll show it to a a friend who never stays in the same place for more than a few nights and meets a lot of people all the time.”

“Tabii alabilirsin. Teşekkür ederim. Belki bir sonuç çıkmaz, ama bu delikanlının anası babası kendisini çok merak ediyor.” 

“Yes, of course. Thanks a lot, Paul. I realise it may come to nothing, but this young man’s parents are really very worried about him.”

Daisy kendisine fotoğrafla birlikte 10 sterlin ve bir de kartvizitini verdi. 

Daisy handed him the photo together with a ten pound note and her card.

Tam o sırada Sonia’nın arabası da yolun öbür tarafında görünüyordu.

Just then she caught sight of Sonia’s car on the opposite side of the road.

Paul’a dönerek “Şimdi gitmem gerek; arkadaşım Sonia geldi, 

“I must be off now, my friend Sonia has arrived.

Sana iyi şanslar diliyorum” dedi 

The best of luck to you, Paul.”

Paul de “Daisy, seninle sohbet çok güzeldi” dedi. 

“Oh Daisy, it’s been lovely talking to you,” said Paul.

“Pek az kişi bizimle insanmışız gibi konuşuyor”

“You know, very few people talk to us as though we were human beings.”  

Daisy ile Sonia birlikte “Bayağı yanmışsın!” deyip gülüştüler. 

“Aren’t you red!” Daisy and Sonia said in unison and laughed.

Olaya rağmen gayet güzel bir geçirmişler ve şimdi de artık güvenle eve arabalarıyla gelebiliyorlardı.

They had had a good day notwithstanding the incident with the car, but now they could drive back home safely.

Giderlerken Daisy Sonia’ya Paul’den ve evsizlerin İngiltere’de iş bulmada karşılaştıkları güçlüklerinden söz etti. 

As they were going along, Daisy told Sonia all about Paul and the difficulty of finding jobs for homeless people in Britain.

Sonia başını salladı ve “Bu konuda bir şey yapmalıyım. Belki de bu konuda ciddi bir makale yazmalıyım” dedi. 

Sonia nodded, “I must do something about this, maybe write a really decent article on the subject.”  

Kasım ayında, keyifsiz bir günde Daisy’nin telefonu çaldı. 

One miserable wet day in November Daisy’s phone rang.

“Alo, Daisy mi?” İngilizce’yi zor konuşan birinin sesine benziyordu.  

“Hello, is that Daisy?” It was the voice of somebody having difficulty in speaking English.

“Manchester’den arıyorum.” 

“I’m ringing from Manchester.

“Benim adım Antonio. Fotoğraftaki delikanlıyı gördüm.” 

My name is Antonio. I’ve seen the young man in the photo.

“Burada kamulaştırılmış bir evde uyuyor.” 

He sleeps in a condemned house nearby.”

Daisy çocuklarını arayan zavallı ana babayı unutmamıştı. Aslında geçenlerde yine kendisini ziyarete gelmişlerdi. 

Daisy hadn’t forgotten about the poor parents looking for their son - in fact they had been back to see her recently.

Heyecanla yerinden fırladı ve nerede buluşabileceklerini sordu. 

She jumped up excitedly and asked where they could meet.

“Bu gece yarısına kadar Commercial caddesindeki Nag’s Head meyhanesinde olacağım” dedi. 

“I’ll be outside The Nag’s Head in Commercial Street tonight until midnight.

Boynumda geniş bir atkı ile başımda mavi yün bir şapka olacak.

I’ll be wearing a long red scarf and a blue woollen hat.”

Daisy de kendisini tanıttıktan sonra “Bu gece oraya geliyorum; görüşmek üzere” dedi.

Daisy described herself and replied, “OK, I’ll be driving up there this evening - see you tonight.”

Daisy bu arada gencin anababası Bay ve Bayan Forster ile de temasa geçti. Çok heyecanlandılar ve kendisiyle birlikte Manchester’a gitmeye karar verdiler.

Daisy got in touch with Mr. and Mrs. Forster who were very agitated and arranged to go up with her to Manchester.

O gece saat on birde üçü birlikte Nag’s Head meyhanesindeydiler.

At about eleven o’clock that night the three finally arrived at the The Nag’s Head.

Meyhanenin dışındaki kanapede bir delikanlı oturuyordu; boynunda bir atkı ile başında yün bir  şapka vardı.

There was a young man sitting on a bench outside the pub wearing a scarf wound around his neck and a woollen hat.

Daisy arabadan dışarı çıkarak delikanlıya doğru yürüdü.

Daisy got out of the car and walked over to the young man.

“Afedersiniz, isminiz Antonio mu?” diye sordu. 

“Excuse me, is your name Antonio?” she asked.

“Evet, siz de Daisy misiniz? Tanıştığımıza memnun oldum.” 

“Yes, are you Daisy? Pleased to meet you.

Antonio, “Bakın!” diyerek söze başladı. Cebinden köşesi kıvrılmış bir resim çıkardı. Bu resim Daisy’nin Paul’a verdiği Andy’nin resmi idi. 

Look!” Antonio pulled out a dog-eared photo of Andy which Daisy recognised as the one she had given to Paul.

Antonio, “Bu resmi bana kısa bir süre önce Islington’dan buraya gelen bir arkadaş verdi” diye söze başladı. 

“I was handed this by a mate who'd just come up from Islington,” explained Antonio.

“Bu uzun saçlı, kırmızı sakallı delikanlı, gündüzleri nehir kenarında oturuyor, geceleri de terkedilmiş bir evde uyuyor.” 

“There’s this chap with long hair and a gingerish beard who sits by the river-bank during the day and sleeps in a derelict house.”

Daisy’nin içi bir tuhaf olmaya başlamıştı.

Daisy felt her heart sink.

Peki Andy artık sakal bırakıyorsa Antonio onu bu fotoğraftan nasıl tanımıştı?

How could Antonio have recognised Andy from the photo if he now had a beard?

Antonio sanki Daisy’nin aklını okuyordu. Ben onu sık sık görüyorum. Ben ressamım, insanların özelliklerini tanırım. 

Antonio continued as if he had read Daisy’s mind, “I've seen him often, and as I'm an artist - I paint, I notice people's features.

Bence bu Andy! 

According to me it's Andy!”

Antonio, Daisy’nin arabasına binip artık kullanılmayan bir yolu işaret etti.  

Antonio got into Daisy’s car and indicated the way to a run-down street.

Yolun sonundaki köşede bir ev vardı; önünde “Girilmez” yazılı büyük bir tabela vardı. 

At the end, on the corner, there was a big notice up in front of a house. It said No entry.

Hepsi arabadan indi. Kamulaştırılmış evin ön kapısı ile pencerelerinin  mühürlenmiş olduğunu gördüler.

They all got out of the car and saw that the front door of the condemned house was sealed, as were the windows.

Antonio, “Arka girişi deneyelim”  dedi. 

“Let’s try the back entrance,” suggested Antonio.

Daisy’nin elinde güçlü bir fener vardı ve hepsi birlikte sürünerek evin arka tarafına doğru geçtiler ve oradaki kapının aralık olduğunu gördüler. 

Daisy was carrying a powerful torch and they all crept round to the back of the house and found the back door half open.

Hepsi birlikte içeri girdiler. 

They all went in.

İçeride bir zamanlar yangın yanmış olduğu anlaşılıyordu. Merdiven basamaklarından birçoğu kırılmıştı. 

It seemed there had been a fire and most of the staircase was missing.

Daisy fenerini içeriye doğru tuttu; orası bir zamanlar misafir odası imiş.

Daisy shone her torch towards what must have been a sitting-room once.

Salonda kömür haline gelmiş  iki tane koltuk ve kırık dökük bir masa ile nasıl olmuşsa yangından kurtulmuş eski arkalıksız bir kanape vardı.

There were a couple of charred armchairs, a broken-down table and an old divan which had strangely survived the fire.

Bu kanapenin üzerinde sakalları uzamış bir delikanlı yatıyordu; bir uyku tulumunun içine girmiş, başının üzerinde ailesinin bir fotoğrafı ile küçük bir oyuncak yavru ayı vardı. 

Lying on top of it there was a bearded youth curled up in a sleeping bag with a photo of his family near his head and a miniature brown teddy bear.

 Daisy fenerin ışığına delikanlının üzerine tutunca gözlerini kırparak uyandı.

The young man blinked his eyes as Daisy shone her torch on him.

Bayan Forster, “Andy” diye haykırdı. 

“Andy!” shrieked Mrs. Forster.

Antonio, Daisy ile Bay Forster’in kendisine verdikleri 50’şer sterlinden dolayı çok mutluydu.

Antonio was very happy with the fifty pounds Daisy gave him and the fifty Mr. Forster gave him too.

Forster’lar Andy’ye sarılıp onu öptüler. Başından çok kötü şeyler geçmişti. Ama yine de yardım isteyememiş ve kendileriyle temasa geçememişti. 

The Forsters hugged and kissed Andy who explained that he had been through some pretty bad experiences, but felt he couldn’t ask for help or get in touch.

Annesi ile babası ona ihtiyaçları olduğunu söyleyince Andy de onlarla birlikte eve gelmeye razı oldu. 

His parents soon showed him they really wanted him back and he immediately agreed to come home again.

Daisy hikayenin bu şekilde sonuçlanmasından çok memnundu. Arkadaşı Sonia’ya her şeyi anlattı. O da hikayeyi en başından itibaren yazmaya karar verdi. Hikaye’nin ismi “İş ve Evsizlik” idi ve hikaye yakında Londra’nın büyük gazetelerinden birinde yayınlanacaktı.

Daisy was very glad this story had ended happily and told her friend Sonia all about it, who had already begun writing a series of articles entitled Work and the Homeless soon to be published by one of the major London papers.

Birkaç ay sonra, bir akşam Daisy bir Çin lokantasından paket yapılmış yemek alıp arabasına doğru giderken gözü televizyondaki bir komedi programındaki reklamlara takıldı. 

A couple of months later, one evening, Daisy was having a takeaway Chinese meal on a tray watching an old comedy show on television when the advertising came on.

Görünüşü çok güzel bir meyveli içecek tanıtımı yapılıyordu. Bir delikanlı çok mutlu bir şekilde gülümsüyordu ve bu meyve suyundan içiyordu. Delikanlı kimdi biliyor musunuz? 

A wonderful-looking new fruit drink was being launched and a young man was smiling happily at her through the screen as he was drinking it.

Paul’dü. 

It was Paul!

SON 

THE END

VOLUNTEER A TRANSLATION USING THE TEMPLATES PROVIDED HERE!

Lonweb.org has been online since 1997 and has always managed to remain a not-for-profit website offering all its resources for free. Most Daisy Stories, Arranger Stories and Opal Stories have been translated by volunteers. Would you like to become one of them? You can start right away following a couple of very simple instructions: when translating the Daisy, Arranger or Opal Stories please use the templates provided below and fit your translation into the parallel text slots provided. After completion, please send your translation to robertocasiraghi AT elingue DOT net, it will be published in a matter of days.

DAISY STORIES TEMPLATES
The Search for Lorna
The Surprise
Daisy Macbeth
Night Watch
A Nice Little Trip
The Bookworm
The Oak
Imogen
The Mystery of
    Green Lodge

A Matter of Justice
The Wedding
Craig
The Mumbling Man
The Old Manor House
    Ghost

Amy
The Serial Killer
The Mysterious Hand
The Lost Cat
Too Many Cakes Spoil
    the Dough

The Lost Collection Box
Heatwave
The Spin Doctor
Glynn

ARRANGER STORIES TEMPLATES
The Auction
The River Mist
Halloween

OPAL STORIES TEMPLATES
Upside Down
Parallel Homes
Different Existences
East is West and West
    is East


 


 


VERSION OPTIMISED FOR MOBILE PHONES


MIRILDAYAN DELİKANLI

THE MUMBLING MAN

Daisy tedirgindi. Çantasından bir resim çıkardı.

Daisy was worried. She pulled a photo out of her bag.

Bu, sarı saçlı, solgun yüzlü,  bunalımlı bir gencin resmiydi.

It was of a fair-haired rather depressed-looking youth.

Bay ve Bayan Forster  17 yaşındaki bu delikanlı hakkında kendisiyle görüşmüşlerdi.

She had interviewed his parents, Mr. and Mrs. Forster, about their seventeen-year-old son Andy.

Bir sabah, sırt çantasına koyduğu bir kaç elbiseyle evden ayrılmış, bir daha da kendilerini hiç aramamıştı.

He had walked out one day with a few clothes in a rucksack and hadn’t communicated with them again.

Bu delikanlıyı polis bulamadığına göre Daisy nasıl bulacaktı?

How on earth was she to find this young man if the police hadn’t managed to?

Daisy’nin arkadaşı Sonia, kendisine telefon ediyor ve “Haydi, yarın deniz kenarına gidelim” diyordu.

“Let’s go to the seaside tomorrow for the day, Daisy,” This was Daisy’s friend Sonia speaking over the telephone.

Sonia iki yıldır yerel bir gazetede çalışıyordu, ama Londra’da bir iş bulmayı çok istiyordu.

She had been working for a local newspaper for the last two years but yearned to find a job in London.

Daisy “Olur, hem biraz denizde yanarız hem de taze morina balığıyla patates kızartması yeriz” dedi. Daisy Hamilton, özel dedektifti. Uzun zamandır bir gün bile dinlenmemişti. Birkaç saatliğine işten soluk alma fikri çok hoşuna gitti. 

“Oh yes, and we can get a tan and eat really fresh cod and chips!” Daisy Hamilton, private investigator who hadn’t had a day off for some time rejoiced at the thought of getting away from it all, if only for a few hours.

İki arkadaş günlük meşguliyetleri, erkekler ve işleri hakkında sohbet ettiler.

The two friends had been moaning over the phone about life, men and work.

Sonia arkadaşına “Benim arabamla gideriz, benzin parasını paylaşırız” diye önerdi.

“We can go halves on the petrol - shall we go in my car?” suggested Sonia.

Sonia’nın ailesi varlıklıydı, ama kendisi çok özgür bir kadındı.

She was a very independent young woman notwithstanding she came from a well-to-do family.

Neyse ertesi gün saat altı buçukta buluşmaya karar verdiler. 

So it was decided to leave at six-thirty the next morning.

Güneş gözlükleri, güneş koruyucu kremleri ve renkli plaj giysileri ile donanan bu iki kadın Kingsbourne’a yapacakları gezi için yola çıktılar. 

Armed with sunglasses, sun-cream and colourful seaside clothes the two women set off on their trip to Kingsbourne.

Sonia yirmi sekiz

yaşında, uzun siyah saçlı, mavi gözlü çekici bir kadındı.

Sonia was an attractive young woman of twenty-eight with long black hair and blue eyes.

Kendine uygun bir erkek arkadaşı bir türlü bulamamıştı ve daima Daisy’ye telefonda başına gelen en son felaketten söz ederdi.

She never seemed to pick the right boy-friend and was always telephoning Daisy about her latest disaster.

Kingsbourne’a geldiklerinde, gösterge panelindeki kırmızı ışığın yanıp söndüğünü farkettiler.

Just as they were arriving at Kingsbourne they noticed a red light flickering on the dashboard.

Sonia “Yağ ölçeri sinyal veriyor, oysa daha birkaç gün önce doldurmuştum.” diye mırıldandı.

“That should be the oil gauge. But I had oil put in only a few days ago!” Sonia reasoned.

Hanımların her ikisi de pek makinelerden anlamıyordu.

Neither of the two women was very mechanically minded.

Daisy, ön koltuğun üstündeki aynada makyajını düzeltirken “Hemen bir araba tamircisine gitmeliyiz” derken

“Let’s find a garage as quickly as possible,” said Daisy, adjusting her make-up with the aid of the lighted mirror in front of the passenger’s seat.

arkadaşı “Bak, şu süpermarketin karşısında bir tamirci var” diye gösterdi. 

“Look, there’s one over there - opposite the supermarket.”

Tamirci arabanın kaportasını kaldırıp yağ deposunu kontrol edince, “Üzgünüm, hanımefendi deponuz delinmiş olmal; arabanız hayli eskimiş. Böyle şeylerin olması doğaldır” dedi. 

“Sorry Miss, but there must be a hole in the oil tank. Your car is pretty old - and you have to expect these things, you know,” judged the garage owner after lifting up the bonnet and checking the oil level.

 

 Tamirci pek genç biri değildi; nazik ve güvenilir bir insana benziyordu.

He was not very young but looked a kind and reliable person.

“Üzülmeyin hanımefendi,” dedi, “deponuz delinmiş bile olsa ben onu lehimlerim. Sadece biraz zaman alır.

“Don’t you worry Miss. If there’s a hole in the oil tank I can solder it. It’ll take a while, though.

Siz de o arada biraz eğlenirsiniz. Sahil buradan yirmi dakikalık yürüme mesafesinde.

You go off and enjoy yourselves for the day. The sea front is a twenty minute walk from here.

Yalnız saat altıdan önce uğrayıp arabanızı almanız gerek. 

The only thing is, you’ll have to pick the car up again before I close at six o’clock.”

Her iki kadın da rahatladılar. 

Both women were relieved.

“Bu harika! Çok teşekkür ederiz. Görüşmek üzere, o zaman” dediler. 

“That’s marvellous. Thanks very much. See you later then.”

Artık Sonya ile Daisy günün zevkini çıkarabileceklerdi.

Now Sonia and Daisy were free to enjoy the day.

 Daisy, “İyi ki şapkalarımızı yanımıza almışız; bugün hava hayli sıcak olacağa benziyor” dedi.

“Good job we’ve put our sun hats on. It’s going to be a scorcher today,” Daisy observed.

Deniz kenarına gelmek için Daisy ile Sonia birçok eflatun, menekşe rengi ve sarı çiçeklerin bulunduğu güzel, yeşil bir parkın içinden yürümek zorunda kaldılar.

In order to arrive at the sea front Daisy and Sonia had to walk through a pleasant green park with lots of mauve, purple and yellow flowers growing in it.

İnsanlar parkta sıralarda oturuyorlar, çocuklar da otların üzerinde oynuyorlardı. 

People sat about on the park benches enjoying the sun and children were playing on the grass.

Daisy, birden kocaman bir sıcak hava balonunun yanında kuyruktan bekleyen insanları göstererek “Şuraya Bak!” diye haykırdı.

“Look!” exclaimed Daisy pointing to a queue of people waiting alongside an air balloon.

Bilet satan bir adam bağırıyordu: “Hayatınızın deneyimi için bir kişi daha var mı?” 

“Any more for the experience of a life-time?” shouted a man selling tickets for the air balloon.

Sonia maceraya çok düşkündü. “Haydi Daisy, gel bakalım nasıl bir şeymiş!” dedi.

Sonia was very adventurous. “Come on Daisy, let’s see what it feels like!”

Birkaç dakika içinde Daisy ile Sonia parkta gökyüzünden aşağıya ellerini sallıyordu. Az sonra da Kingsbourne kasabası ve uzun sahil şeridi ve kenardaki ufak dükkanları görebiliyorlardı.

Within minutes Daisy and Sonia were waving from high up at the people walking about in the park, and soon they could see the town of Kingsbourne and the long strip of sea shore with rows of small shops along it.

Daisy kazağını üzerine giyerken “Demek ki böyle bir şeymiş” diye yorum yaptı.

“So that’s what it feels like, it gets colder as you go up,” commented Daisy as she put her cardigan on.

“80 günde devrialem kahramanı Phileas Fogg’ın işi bayağı zormuş; ben bununla çok uzaklara gitmek istemem doğrusu” dedi.

“I wouldn’t care to travel far like this, Phileas Fogg must have had a hard time!”

Biraz sonra balondan inen iki arkadaş yazın sıcağını iyice hissetmeye başlamışlardı. Doğruca sahile koştular. 

Soon after the two friends had got out of the air balloon they began to feel the summer heat again and made their way to the sea front.

Daisy ile Sonia yüzlerini, boyunlarını ve kollarını güneş kremine bularken “Burada hava harika, denizin mavisi ne kadar da güzel!”diye haykırdılar.

“Oh what fantastic fresh air there is here, and the sea’s so blue today!” Daisy and Sonia had plastered their faces, necks and arms with suncream.

Daisy “Şurada elinde şezlonglar olan bir adam var; 

“Look! There’s a man with the deckchairs.

elbiselerimizi nerede değiştireceğimiz ona soralım” dedi.

I’ll ask him about a place to change our clothes,” said Daisy.

Sonia “Unutma Daisy, güneşte çok fazla kalmamız uygun olmaz” diye hatırlattı. 

“Don’t forget, we’d better not exaggerate with the sun, Daisy,” advised Sonia.

“Haklısın. Geçen sefer nasıl yanmıştım da karnımın üstünde uyumak zorunda kalmıştım, hatırlıyor musun? Bu sefer öyle olmasın.” 

“You’re right. Do you remember when I got sunburnt and I had to sleep on my stomach? Never again.”

O korkunç deneyim aklına geldiğinde Daisy yüzünü buruşturdu. 

Daisy made a grimace remembering the terrible experience.

Elbiselerini çıkarıp bikinileri ile kaldıklarında Sonia haykırdı: “Haydi yüzelim, denize girmek için sabırsızlanıyorum.” 

Once outer clothes had been taken off and bikinis appeared, Sonia declared, “Let’s have a bathe, I can’t wait to get into the water.”

Su hoş bir şekilde sıcaktı ve tatile çıkan birkaç aile denizde keyifle yüzüyordu.  

The sea was gloriously warm and there were quite a few families on holiday enjoying themselves swimming about.

Biraz sonra güneş bulutların arkasında kaybolunca iki arkadaş şezlonglarının üzerine oturup kurulanmaya karar verdiler.  

After a while the sun disappeared behind some clouds and the two friends decided to sit in their deckchairs to dry off.

Sonra güneş tekrar ortaya çıktı.

Then the sun came out again.

Sonia “Sanırım gölgelik bir yer arasak iyi olur. Şu alışveriş merkezinde biraz vakit geçirelim mi?” diye önerdi. 

“I think we had better seek some shade. We could go over to the arcade and explore a bit.” Sonia suggested.

Daisy arkadaşına “Evet,” orada bir balık-patates tezgahı buluruz” diye hatırlattı. 

“Yes, and find a good fish and chip place!” Daisy reminded her friend.

Sonia “Lütfen şu sirkeyi bana uzatır mısın, patateslerimin üzerine ne kadar sirke döksem tadına doyamıyorum” dedi.

“Pass me the vinegar please, Sonia. I never seem to put enough on my chips,” said Daisy.

Sonia da, “Morina balığı ne kadar tazeymiş, değil mi?” diye başını salladı. 

“Isn’t the cod wonderfully fresh?” Sonia nodded.

Yemekten sonra kızlar kasabayı dolaşıp birkaç hatıra eşyası satın aldılar. 

After lunch the girls walked around town and bought a few odds and ends tourists love to buy.

Daisy birkaç güzel yeşil saç tokası aldı. Sonia da güzel saçları için mor renkte bir saç bandı aldı. 

Daisy found some nice green hairclips and Sonia a purple hairband for her lovely hair. 

Saat beşi çeyrek geçiyordu ki Sonia arabasını alma zamanı geldiğine karar verdi. 

At about five-fifteen Sonia decided she was going off to pick the car up early.

“Ne olur ne olmaz Daisy” dedi “son anda bir aksilikle karşılaşmayalım.” 

“You never know, Daisy, just in case there’s a hitch.

Sen burada dur ki giderken çantamı yanıma almak zorunda kalmayayım. 

You stay here so I won’t have to take my bag with me.

Sen biraz deniz havası al, ben arabayla buraya geleyim.” 

You can breathe in the sea air for an extra bit and I’ll pick you up here later.”

Daisy memnuniyetle kabul etti. Çünkü dalgaların kıyıya vuruşlarını izlemek çok hoşuna gidiyordu. 

Daisy agreed willingly as she loved to just watch the movement of the waves splashing the beach.

Daisy deniz kenarında, üzeri korumalı bir bankta rahat bir şekilde oturmuş, cebinden çıkardığı bir deftere biraz önce aklına gelen bir şeyleri yazıyordu. 

Daisy sat down in front of the sea on a sheltered bench, made herself comfortable and then pulled out her notebook to write down something she had just remembered.

 

 

Hemen yakınında oldukça yakışıklı, Afrikalıların özelliklerini taşıyan, kahverengi derili bir delikanlı oturuyordu.  

Nearby sat a rather good-looking young man with slight African features and a brownish skin.

Delikanlı, önünden biri geçtiğinde sanki bir şeyler mırıldanıyordu.

Every time somebody passed by, he seemed to mumble something.

Daisy “Acaba ne söylüyor?” diye merak etti.

“Whatever is he mumbling?” Daisy asked herself.

Kulaklarını dikti ve en son duyduğu sözleri sanki kavrar gibi oldu: “Bozuk paranız var mı?” “Bozuk paranız varsa biraz bana verebilir misiniz?” 

She strained her ears and made out the words at last: “Any change? Any spare change?”

Daisy şaşırmıştı. Çünkü delikanlının pek dilenciye benzer hali yoktu. 

Daisy was surprised because the young man didn’t really look the part.

Üzerinde bir tişört ile aşınmış bir kot pantolon vardı; öteki binlerce gençten hiç de farklı görünmüyordu.  

He was wearing a T-shirt and a pair of old jeans but he didn’t seem very different from thousands of other young men.

Daisy, delikanlının yaptığı şeyden utandığı için para dilenirken mırıldanır gibi konuştuğunu düşündü

She reasoned that although he was asking for money, he mumbled because he felt ashamed of what he was doing.

Bir çok kişi önünden geçerken onu duymuyormuş veya görmüyormuş gibi davranıyor ve yollarına devam ediyorlardı.

Many people just walked by pretending not to hear or see him and went on their way.

Birden iri yarı, göbeği sarkık bir adam sallana sallana yürüyerek geldi.  

Suddenly, a large flabby man waddled by.

Delikanlı cılız bir sesle tekrar “Bozuk paranız var mı, efendim?” diye söylendi. 

The young man repeated faintly, “Any change?

“Acaba bana verecek fazla paranız olur mu?” Tatil geçirmek için buraya gelmiş olan şişman adam kendisinden para istenmesinden çok kızdı ve ona öfkeyle bağırdı: 

Any spare change?” but the fat holidaymaker got very angry at being asked for money and shouted at him,

“İnsanları böyle rahatsız edeceğine git kendine bir iş bul.” 

“Get yourself a job instead of bothering people!”

Daisy, delikanlının adama kötü bir cevap vereceğinden endişe ediyordu. 

Daisy was afraid that the young man would react badly.

Ama tam tersine genç adam hiçbir şey söylemden tamamen sessiz kaldı. 

Instead he said nothing and remained completely serene.

“Merhaba, benim adım Daisy” dedi. İçindeki dedektiflik ruhu ortaya çıkmış ve şimdi bu delikanlı hakkında daha fazla bilgiler edinmeye çalışıyordu. 

“Hello, my name’s Daisy.” The private investigator in her had emerged and she wanted to know more about the young man.

Yüzünde doğal, kendine has bir tebessüm ve güven verici bir ifade vardı.

He had a natural engaging smile and a trustworthy expression.

“Benimki de Paul” diye cevap verdi. 

“Mine’s Paul,” he replied.

Daisy, “Bazı insanlar çok öfkeli davranıyor, değil mi?” diye sordu. 

“Some people are so angry, aren’t they?” Daisy said.

“Evet,” ama bilmiyorlar ki evsiz insanların iş bulması neredeyse imkansız. 

“Yes, but maybe they don’t know that for the homeless it’s almost impossible to get a job.

İş bulmak için insanın sabit bir evi olmalı; eğer evin yoksa iş de bulamazsın. İşin olmayınca da sabit ev için para kazanamazsın. 

To get one, you need a fixed residence and if you haven’t got one, you get no job and so no money to pay for a fixed residence!”

Daisy “İşin bu yönünü hiç düşünmemiştim” dedi. 

“I didn’t realise it was quite like that,” said Daisy.

“Dünyada yaşamak çok zor.”

“The world’s a difficult place to live in!”

Biraz sonra orta yaşlı, hayli dalgın bakışlı bir kadın geçti önlerinden. Üzerinde başka yaştan birine ait olduğu anlaşılan ve üzerinden dökülen garip, beyaz bir elbise vardı. Kadın “Merhaba Paul,” dedi. Sonra cevap beklemeden uzaklaşıp gitti.  

A middle-aged woman with a rather lost expression, wearing a strange white flowing dress from another age, walked past them saying, “Hello Paul,” without waiting for a reply and went on her way.

Biraz sonra genç görünümlü Asyalı bir turist geldi, kolunda bir fotoğraf makinesi vardı. 

A young-looking Asian tourist came by armed with a camera.

Paul her zamanki gibi kendisine “Bozuk paranız var mı, efendim?” diye mırıldandı. 

Paul mumbled his usual, “Any change, any spare change?”

Turist parası olmadığını, ama bir ATM aradığını söyledi. 

The tourist replied he had no money at all and was looking for a cash machine.

Paul arkalarındaki alışveriş merkezini göstererek ona, koridorun sonunda bir banka olduğunu söyledi. 

Paul pointed to the arcade behind them and told the man there was a bank at the end of it.

Turist kendisine teşekkür edip gitti; on dakika sonra elinde bir sterlinle döndü ve parayı Paul’a verdi. 

The tourist thanked him and ten minutes later reappeared with a pound for Paul.

Daisy Paul’ün ellerine ve tırnaklarına baktı ve evsiz barksız birinin nasıl bu kadar temiz olabileceğine şaşırdı. 

Daisy looked at Paul’s hands and nails and wondered how a homeless person could look so clean.

Sonra eğitimli biri gibi konuştuğunu farkederek bu delikanlının gençliğini nasıl geçirdiğini merak etti. 

She found he had a very educated accent and wondered what had happened to him during his young life.

Daisy evsiz barksız kimselerin, özellikle büyük şehirlerde ne kadar kötü durumda olduğunu iyi biliyordu. 

Daisy already knew that the situation of the homeless was disastrous - especially in huge cities.

New York, Londra, Milano gibi şehirlerin garlarındaki yığınla insanın halini görmüştü. 

She had seen streams of them in New York, London and in the Milan central railway station.

Daisy ona “Sosyal konutlara müracat ettin mi?” diye sordu.

“What about applying for a council house?” asked Daisy.

“Evet ama iki yıldan önce sıra gelmiyor” diye cevap verdi. 

“I have, but there’s already a waiting list of two years.”

“Belki ondan önce bir şeyler çıkar; bilemezsin ki” dedi Daisy. 

“You know, something else might come along before that. You never can tell.”

Paul bir an düşündü, “Mümkündür; umarım öyle olur” dedi.

Paul thought for a moment and replied, “I suppose it could. I hope so.”

Kendine özgü tebessümü ve yüzündeki güven dolu ifade Daisy’yi rahatlattı. 

His engaging smile and the trustworthy expression on his face made Daisy feel at ease.

İlgisi ve merakı şimdi daha da artmıştı. 

She wanted to know more about him.

“Sen burada mı doğdun?” diye sordu. 

 “Were you born here?” Daisy asked.

“Evet ama annemle babam Karayiplerden gelmişler.” 

“Yes, but my parents came from the West Indies.

Paul içini çekerek “Şimdi artık İngiltere’de değiller” dedi. 

Now they’re not here in Britain any more,” Paul sighed.

Daisy, “Merakımı bağışla, sen iyi bir okulda okumuşa benziyorsun; konuşmandan öyle anlaşılıyor” dedi. 

“If you don’t mind my saying so, you must have studied at a good school by the way you speak,” commented Daisy.

Paul gönül alıcı tebessümüyle tekrar güldü. 

Paul smiled his winning smile again.

“Evet, haklısın,” dedi, 

“Yes, you’re right!

“Güney sahillerinde özel bir okulda okudum. Denizi çok severim. 

I studied at a private school on the south coast, at the seaside. I love the sea.

Londra gibi büyük bir şehirde okuyamam; dikkatimi toplayamam” dedi. 

I find that when I’m in a big city like London I can’t read - I can’t concentrate.”

Derisi ıstakoz gibi yanmış insanlar dondurmalarını şapur şupur yalayarak neşeyle yeyip geçiyorlardı. 

Lobster-coloured people walked by happily munching ice-creams.

Daisy, “Evet seni çok iyi anlıyorum; bu temiz havayı teneffüs etmek çok harika bir şey” dedi. 

“Yes, I know what you mean,” said Daisy, “it’s wonderful breathing in this fresh air.

“İnsana hayatın zevkini tattırıyor; büyük şehirlerde yaşamak çok zor” diye karşılık verdi. 

It makes you feel alive. Big cities are hard places to live in.”

Daisy, Paul’ün hayatında çok kötü şeylerin olduğunu hissediyordu, ama öyle özel şeyleri kendisine sormanın uygun olmayacığını düşündü. 

Daisy had the sensation that something very bad had happened to Paul but didn’t think for a moment of asking him anything too private.

Paul sözlerine devam ederek “Ben Londra’da yaşarken vücudumda isilikler çıkıyor,

Paul went on, “I live in London – but I keep getting a rash there.

sanıyorum sinirden olacak, hiçbir şey iyi gelmiyor.” 

I suppose it’s of nervous origin and nothing seems to cure it.”

Daisy, Paul’e ufak bir şekerleme uzatarak “Klasik papatya bonbonu denedin mi?” dedi. 

“Have you tried the good old-fashioned camomile lotion?” said Daisy offering Paul a toffee.

“Evet, denedim; aslında bayağı iyi geliyor” dedi. 

“Yes I have, as a matter of fact, it seems to help.”

Daisy ile sohbet etmekten hoşlandığı anlaşılıyordu. 

He was clearly happy chatting with Daisy.

Sözlerine devamla, “Biliyor musun, her yerde şiddet çok fazla” dedi.

“You know,” he went on, “there’s a lot of violence on the streets.

“Sokaklar, uyuşturucu kullanıp, sarhoş olanlarla, hayatı boşlayanlarla dolu.” 

Many take to drugs or drink and just give up.”

Daisy, Paul’ü sıkıntılarından söz etmeye yönelttiği için üzülmüştü. 

Ama, ona eğer isterse durumunu düzeltebileceği söyledi.

Daisy was sorry to encourage Paul to talk about his troubles but reasoned that if he wanted to, he might feel better afterwards.

Daisy “burada insana hayat veren, ferahlatıcı bir hava var” dedi.   

“There’s such fresh bracing air here,” remarked Daisy.

Paul mutlu bir şekilde gülerek “Ne yazık ki bu sadece bir gün sürüyor” dedi. 

Paul smiled happily, “Unfortunately it’s only for the day.

Devam ederek “Arkadaşım Mike ile birlikte buraya iş yapmaya gelmiştik. Ama Mike bizi ortada bıraktı. Demin buradan geçip selam veren hanım vardı ya, işte onunla ikimizi. Mike birazdan gelip ikimizi de buradan götürecek.”  

My friend Mike, who had to come down here on business, dropped us off – that is, the lady who passed by a few minutes ago, and myself - and he’s picking us up later.”

Daisy biraz düşündükten sonra “Hiç fotomodellik yapmayı düşündün mü?” diye sordu kendisine. 

Daisy hesitated a moment and then said, “Have you ever thought of trying to get a job as a photographic model?

“Fotojenik misin bilmem ama, deneyebilirsin. Çünkü filmlerin kalabalık sahnelerinde figüranlara ihtiyaçları olur.” 

I don’t know if you’re photogenic or not. But you could try. Or apply when they want extras for crowd scenes in a film!”

Paul inanmaz bir tarzda gülümsedi. 

Paul smiled in a disbelieving way.

“Ben mi? Ama ben yakışıklı filan değilim ki.”  

“Me? - but I’m not good-looking or anything.”

Daisy, “Bugünlerde sadece yakışıklı erkekleri aramıyorlar” 

“Nowadays they don’t always look for just wonderful-looking men,” said Daisy.

“Bazen, değişik özellikleri olan insanlara ihtiyaç duyuyorlar. 

“Sometimes they need people with certain physical characteristics.

Mesela herhangi bir tür ürünü satın almak isteyen birini arayabilirler.” 

You know - a person who looks like someone who would buy a certain type of product...”

Paul düşünceye daldı. 

Paul looked thoughtful.

Sanki birden bir rüzgar çıkmıştı. Daisy çantasını açıp içinden bir kazak çıkardı. Oradaki bir fotoğraf elinden kayıp yere düştü. 

Daisy opened her bag to pull out her cardigan, as it had become a bit windy, and the photograph she kept in it fell to the ground.

Rüzgar tam resmi oradan sürüklüyordu ki Paul fırlayıp hemen onu yakalayabildi.  

The wind was carrying it away but Paul jumped up and managed to rescue it.

Resmi Daisy’ye hemen geri vereceğine bir süre elinde tutarak resimdeki gence daldı. 

Instead of giving it back to Daisy immediately, he stared at it for a while.

Paul “Sanki bu şahsı ben bir yerden tanıyorum” dedi. “Senin arkadaşın mı?” 

“You know, I think I have seen this person somewhere. Is he a friend of yours?”

Daisy şaşkınlığını üzerinden attıktan sonra cevap verdi: “Hayır, daha on yedi yaşında, kaybolmuş.” 

Daisy overcame her surprise and replied, “No, he’s only seventeen and he’s gone missing.”

Paul, “Öyle görünüyor ki, bu delikanlı kendisini kaybettirmiş olmalı” dedi ve sordu: “Peki şimdi sokaklarda mı?” 

“He looks like a person who has lost himself,” Paul remarked, “Is this young man on the streets?”

Daisy “Bilmiyoruz” diye cevap verdi. 

“We don’t know,” answered Daisy.

“Ben özel dedektifim ve bu gencin kaybolması üzerinde çalışıyorum.” 

“I’m a private detective and I’m working on his disappearance.

Adı Andy Forster. Yani onu bir yerde gördün sen, değil mi? 

His name is Andy Forster. But you think you’ve seen him somewhere?”

“Sanıyorum onu hatırlıyorum. Sanki Regent’s Park’ta hayvanat bahçesinde görmüş olacağım. Biraz düşünmem lazım. Bu resmi bana verir misin?” 

“I seem to remember him. Was it in Regent’s Park near the zoo? I’ll have to think about it. Look, can you give me this photo?

Bir arkaşım var ona göstereceğim. Kendisi hiçbir yerde birkaç geceden fazla kalmaz; bir sürü insanla karşılaşır. 

I’ll show it to a a friend who never stays in the same place for more than a few nights and meets a lot of people all the time.”

“Tabii alabilirsin. Teşekkür ederim. Belki bir sonuç çıkmaz, ama bu delikanlının anası babası kendisini çok merak ediyor.” 

“Yes, of course. Thanks a lot, Paul. I realise it may come to nothing, but this young man’s parents are really very worried about him.”

Daisy kendisine fotoğrafla birlikte 10 sterlin ve bir de kartvizitini verdi. 

Daisy handed him the photo together with a ten pound note and her card.

Tam o sırada Sonia’nın arabası da yolun öbür tarafında görünüyordu.

Just then she caught sight of Sonia’s car on the opposite side of the road.

Paul’a dönerek “Şimdi gitmem gerek; arkadaşım Sonia geldi, 

“I must be off now, my friend Sonia has arrived.

Sana iyi şanslar diliyorum” dedi 

The best of luck to you, Paul.”

Paul de “Daisy, seninle sohbet çok güzeldi” dedi. 

“Oh Daisy, it’s been lovely talking to you,” said Paul.

“Pek az kişi bizimle insanmışız gibi konuşuyor”

“You know, very few people talk to us as though we were human beings.”  

Daisy ile Sonia birlikte “Bayağı yanmışsın!” deyip gülüştüler. 

“Aren’t you red!” Daisy and Sonia said in unison and laughed.

Olaya rağmen gayet güzel bir geçirmişler ve şimdi de artık güvenle eve arabalarıyla gelebiliyorlardı.

They had had a good day notwithstanding the incident with the car, but now they could drive back home safely.

Giderlerken Daisy Sonia’ya Paul’den ve evsizlerin İngiltere’de iş bulmada karşılaştıkları güçlüklerinden söz etti. 

As they were going along, Daisy told Sonia all about Paul and the difficulty of finding jobs for homeless people in Britain.

Sonia başını salladı ve “Bu konuda bir şey yapmalıyım. Belki de bu konuda ciddi bir makale yazmalıyım” dedi. 

Sonia nodded, “I must do something about this, maybe write a really decent article on the subject.”  

Kasım ayında, keyifsiz bir günde Daisy’nin telefonu çaldı. 

One miserable wet day in November Daisy’s phone rang.

“Alo, Daisy mi?” İngilizce’yi zor konuşan birinin sesine benziyordu.  

“Hello, is that Daisy?” It was the voice of somebody having difficulty in speaking English.

“Manchester’den arıyorum.” 

“I’m ringing from Manchester.

“Benim adım Antonio. Fotoğraftaki delikanlıyı gördüm.” 

My name is Antonio. I’ve seen the young man in the photo.

“Burada kamulaştırılmış bir evde uyuyor.” 

He sleeps in a condemned house nearby.”

Daisy çocuklarını arayan zavallı ana babayı unutmamıştı. Aslında geçenlerde yine kendisini ziyarete gelmişlerdi. 

Daisy hadn’t forgotten about the poor parents looking for their son - in fact they had been back to see her recently.

Heyecanla yerinden fırladı ve nerede buluşabileceklerini sordu. 

She jumped up excitedly and asked where they could meet.

“Bu gece yarısına kadar Commercial caddesindeki Nag’s Head meyhanesinde olacağım” dedi. 

“I’ll be outside The Nag’s Head in Commercial Street tonight until midnight.

Boynumda geniş bir atkı ile başımda mavi yün bir şapka olacak.

I’ll be wearing a long red scarf and a blue woollen hat.”

Daisy de kendisini tanıttıktan sonra “Bu gece oraya geliyorum; görüşmek üzere” dedi.

Daisy described herself and replied, “OK, I’ll be driving up there this evening - see you tonight.”

Daisy bu arada gencin anababası Bay ve Bayan Forster ile de temasa geçti. Çok heyecanlandılar ve kendisiyle birlikte Manchester’a gitmeye karar verdiler.

Daisy got in touch with Mr. and Mrs. Forster who were very agitated and arranged to go up with her to Manchester.

O gece saat on birde üçü birlikte Nag’s Head meyhanesindeydiler.

At about eleven o’clock that night the three finally arrived at the The Nag’s Head.

Meyhanenin dışındaki kanapede bir delikanlı oturuyordu; boynunda bir atkı ile başında yün bir  şapka vardı.

There was a young man sitting on a bench outside the pub wearing a scarf wound around his neck and a woollen hat.

Daisy arabadan dışarı çıkarak delikanlıya doğru yürüdü.

Daisy got out of the car and walked over to the young man.

“Afedersiniz, isminiz Antonio mu?” diye sordu. 

“Excuse me, is your name Antonio?” she asked.

“Evet, siz de Daisy misiniz? Tanıştığımıza memnun oldum.” 

“Yes, are you Daisy? Pleased to meet you.

Antonio, “Bakın!” diyerek söze başladı. Cebinden köşesi kıvrılmış bir resim çıkardı. Bu resim Daisy’nin Paul’a verdiği Andy’nin resmi idi. 

Look!” Antonio pulled out a dog-eared photo of Andy which Daisy recognised as the one she had given to Paul.

Antonio, “Bu resmi bana kısa bir süre önce Islington’dan buraya gelen bir arkadaş verdi” diye söze başladı. 

“I was handed this by a mate who'd just come up from Islington,” explained Antonio.

“Bu uzun saçlı, kırmızı sakallı delikanlı, gündüzleri nehir kenarında oturuyor, geceleri de terkedilmiş bir evde uyuyor.” 

“There’s this chap with long hair and a gingerish beard who sits by the river-bank during the day and sleeps in a derelict house.”

Daisy’nin içi bir tuhaf olmaya başlamıştı.

Daisy felt her heart sink.

Peki Andy artık sakal bırakıyorsa Antonio onu bu fotoğraftan nasıl tanımıştı?

How could Antonio have recognised Andy from the photo if he now had a beard?

Antonio sanki Daisy’nin aklını okuyordu. Ben onu sık sık görüyorum. Ben ressamım, insanların özelliklerini tanırım. 

Antonio continued as if he had read Daisy’s mind, “I've seen him often, and as I'm an artist - I paint, I notice people's features.

Bence bu Andy! 

According to me it's Andy!”

Antonio, Daisy’nin arabasına binip artık kullanılmayan bir yolu işaret etti.  

Antonio got into Daisy’s car and indicated the way to a run-down street.

Yolun sonundaki köşede bir ev vardı; önünde “Girilmez” yazılı büyük bir tabela vardı. 

At the end, on the corner, there was a big notice up in front of a house. It said No entry.

Hepsi arabadan indi. Kamulaştırılmış evin ön kapısı ile pencerelerinin  mühürlenmiş olduğunu gördüler.

They all got out of the car and saw that the front door of the condemned house was sealed, as were the windows.

Antonio, “Arka girişi deneyelim”  dedi. 

“Let’s try the back entrance,” suggested Antonio.

Daisy’nin elinde güçlü bir fener vardı ve hepsi birlikte sürünerek evin arka tarafına doğru geçtiler ve oradaki kapının aralık olduğunu gördüler. 

Daisy was carrying a powerful torch and they all crept round to the back of the house and found the back door half open.

Hepsi birlikte içeri girdiler. 

They all went in.

İçeride bir zamanlar yangın yanmış olduğu anlaşılıyordu. Merdiven basamaklarından birçoğu kırılmıştı. 

It seemed there had been a fire and most of the staircase was missing.

Daisy fenerini içeriye doğru tuttu; orası bir zamanlar misafir odası imiş.

Daisy shone her torch towards what must have been a sitting-room once.

Salonda kömür haline gelmiş  iki tane koltuk ve kırık dökük bir masa ile nasıl olmuşsa yangından kurtulmuş eski arkalıksız bir kanape vardı.

There were a couple of charred armchairs, a broken-down table and an old divan which had strangely survived the fire.

Bu kanapenin üzerinde sakalları uzamış bir delikanlı yatıyordu; bir uyku tulumunun içine girmiş, başının üzerinde ailesinin bir fotoğrafı ile küçük bir oyuncak yavru ayı vardı. 

Lying on top of it there was a bearded youth curled up in a sleeping bag with a photo of his family near his head and a miniature brown teddy bear.

 Daisy fenerin ışığına delikanlının üzerine tutunca gözlerini kırparak uyandı.

The young man blinked his eyes as Daisy shone her torch on him.

Bayan Forster, “Andy” diye haykırdı. 

“Andy!” shrieked Mrs. Forster.

Antonio, Daisy ile Bay Forster’in kendisine verdikleri 50’şer sterlinden dolayı çok mutluydu.

Antonio was very happy with the fifty pounds Daisy gave him and the fifty Mr. Forster gave him too.

Forster’lar Andy’ye sarılıp onu öptüler. Başından çok kötü şeyler geçmişti. Ama yine de yardım isteyememiş ve kendileriyle temasa geçememişti. 

The Forsters hugged and kissed Andy who explained that he had been through some pretty bad experiences, but felt he couldn’t ask for help or get in touch.

Annesi ile babası ona ihtiyaçları olduğunu söyleyince Andy de onlarla birlikte eve gelmeye razı oldu. 

His parents soon showed him they really wanted him back and he immediately agreed to come home again.

Daisy hikayenin bu şekilde sonuçlanmasından çok memnundu. Arkadaşı Sonia’ya her şeyi anlattı. O da hikayeyi en başından itibaren yazmaya karar verdi. Hikaye’nin ismi “İş ve Evsizlik” idi ve hikaye yakında Londra’nın büyük gazetelerinden birinde yayınlanacaktı.

Daisy was very glad this story had ended happily and told her friend Sonia all about it, who had already begun writing a series of articles entitled Work and the Homeless soon to be published by one of the major London papers.

Birkaç ay sonra, bir akşam Daisy bir Çin lokantasından paket yapılmış yemek alıp arabasına doğru giderken gözü televizyondaki bir komedi programındaki reklamlara takıldı. 

A couple of months later, one evening, Daisy was having a takeaway Chinese meal on a tray watching an old comedy show on television when the advertising came on.

Görünüşü çok güzel bir meyveli içecek tanıtımı yapılıyordu. Bir delikanlı çok mutlu bir şekilde gülümsüyordu ve bu meyve suyundan içiyordu. Delikanlı kimdi biliyor musunuz? 

A wonderful-looking new fruit drink was being launched and a young man was smiling happily at her through the screen as he was drinking it.

Paul’dü. 

It was Paul!

SON 

THE END

 

LONWEB.ORG is a property of Casiraghi Jones Publishing srl
Owners: Roberto Casiraghi e Crystal Jones
Address: Piazzale Cadorna 10 - 20123 Milano - Italy
Tel. +39-02-78622122 email:
P.IVA e C. FISCALE 11603360154 • REA MILANO 1478561
Other company websites: www.englishgratis.comwww.scuolitalia.com